Q-BASE 2009

Bedankt mooie zomer!
Als om vijf uur s’middags de toegangspoorten open gaan, straalt de koperen ploert regelmatig door het donzige wolkendek. Het is prima toeven in de Duitse natuur, maar als de zon afscheid heeft genomen, herinnert de nachttemperatuur ons aan de herfst die onvermijdelijk komen gaat. Fanatiek doordansen middenin de warme massa is een goede remedie om het klappertanden op te heffen. Anderen bedekken de blote lichaamsdelen met een nieuw aangeschaft kledingsstuk uit de textielQraam. De zeldzame spatten regen tegen sluitingstijd zijn haast symbolisch voor het naderende nieuwe seizoen. Een subtiele ochtenddouche die ons voorzichtig uit de droom van Q-BASE 2009 doet ontwaken.

Oranje vredesgebied
Ieder jaar lijkt het hart luider te gaan bonken als het mysterieuze terrein bij daglicht verkend wordt, waar de negen area’s uitnodigen voor een diepgaand nachtelijk onderzoek. Tijdens het vallen van de schemering krijgt ieders muzikale patrouille een extra dimensie als het decibellenoffensief versterkt wordt door een flitsende lichtshow. De sfeer is op 12 september veertien mooie uren lang ongekend vrolijk, alsof de laatste zomer voor iedereen geslagen heeft.

Met hulp van collega Marvin van der Est stort ondergetekende zich in het feestgedruis in een poging zoveel mogelijk muziek en sfeer te snuiven. Het volle muziekprogramma dwingt tot het maken van duizenden meters, en eigenlijk is het ruime aanbod artiesten niet bij te benen op één dag Q-BASE is een muziekmarathon van harde stijlen die nu eenmaal de blaren op de poten veroorzaakt. Een 30.000 mannen en vrouwen sterk leger marcheert uitgelaten op de maat van de muziek. Van links naar rechts, voor naar achter en recht op en neer.

Did it really happen? (I)
Een vrolijk heerschap doemt op in de verte, met het vage uiterlijk van een potloodventer. Een nonchalant boxershort bedekt de edele delen, en de openhangende badjas doet een recent saunabezoek vermoeden. In het Vondelpark levert deze luchtige outfit steevast een bekeuring voor aanstootgevend gedrag op. In dit unieke partyreservaat kijkt niemand meer ergens van op.

Hardstyle hemel
In de Power Plant hangar staat een tijdreis naar de oorsprong van de hardstyle op het affiche. Een kwartet pioniers uit ‘oma’s oude doos’ – levende legendes Pavo, Luna, Isaac en Dana - zetten de fraai gedecoreerde area regelmatig in vuur en vlam. De muzikale geschiedenis in vier hoofdstukken boeit van begin tot eind, en de aanhoudende stroom klappers herinnert aan de begintijd van de meesterlijke Qlubtempo feesten.

De tweede helft van de line-up staat in het teken van vier giganten uit het heden, met jonge garde én veteranen. Ondergetekende ziet bikkel Zany ijzersterk afsluiten met zijn rauwe ‘recht in je smoel’ sound. Vrienden overtuigen me dat de Italiaanse knaller Zatox, goeroe The Prophet én kanon B-Front de splinters uit de CD’s draaien. De reusachtige hangar piept en kraakt onder al het digitale geweld.

Hardstyle torens
De open air ziet soms zó zwart van de mensen, dat zelfs een papieren vliegtuigje onmogelijk landen kan. Het geluid is verstekt, zodat ook de massa achteraan de ferme kicks in de onderbuik voelt stompen. Vanuit een metalig bouwwerk wordt een lawine decibellen over de stenen vloer uitgestort, en landingsbaanbrede synthesizer riffs suizen over de duizenden hoofden. Op deze plek gaat alles ‘over de top’.

De hardstyle voorhoede laat horen dat ‘Holland rules the hardstylescene’. D-Block & S-te-fan, Noisecontrollers en Deepack zijn klasbakken van de bovenste kaasplank, hoewel de Italiaanse beul Tatanka eveneens een diepe buiging verdient. Het Italiaanse drieluik Stephanie, Ivan Carsten en Tuneboy knalt om 12:00 uur de nieuwe dag in, met een batterij vuurwerk als afweergeschut. Hier bij de Control Towers lijkt het nieuwe jaar alvast te worden ingeluid op deze hartverwarmende drempel van de herfst.

Did it really happen? (II)
Aan één van de campingtafels in de vreetschuur heeft een forse blonde kerel een broodje hamburger verslonden. Hij draagt een T-shirt van het Zwarte Cross festival, waar bier in strekkende meters wordt gedronken. Voor hem staat een rijtje schuimend pretvocht. Zijn glazige blik is vriendelijk.

In zijn linker kolenschop zit een lief konijn, die hij teder aait met de andere hand. Hij toont zijn fantasieknuffel aan een dame naast hem, die het konijn prompt uit zijn handen slaat. Tevergeefs kruipt de zwarte crosser op zijn knieën tussen de tafels door, waar het konijn uiteindelijk uit zijn blikveld ontsnapt.

Scan die traxx
Als Scantraxx nog een Scantraxx-je is, kan niemand nog voorspellen wat een gouden toekomst er in het verschiet ligt. Het piepkleine bunkertje van weleer past vandaag tientallen malen in de ruime area nummer drie. Anno 2009 is de hoofdstedelijke wereldmacht dan ook een begrip op hemel en aarde.
Dov en kornuiten treden zetten The Lab volledig onderste boven en compleet op zijn kop. De volle bunker geeft dekking voor duizenden liefhebbers, die tot zover het oog reikt zijn toegestroomd. Met o.a. Headhunterz, Fontliner, A-lusion en Alpha2 staat hier het neusje van de Scantraxx zalm als onderdel van de S.W.A.T. karavaan.

More-Hardcore-Floor
De geringe bewegingsvrijheid op de hardcorevloer is een terecht punt van kritiek. Want met een hakkende ellebogen in de ribben van een buurman en stampende voeten op de tenen van een buurvrouw, maak je geen gabbers. In de Thunderdome is het soms dan wel dringen geblazen, maar de stemming is er verder opperbest. O.a. Gizmo, Leviathan, Partyraiser en Jappo rocken de wapening uit de muren.

De meesterlijke Noize Suppressor heeft met Amnesys en Mad Dog twee Italiaanse vrienden op visite, die tussen 5:00 en 7:00 als gelegenheidstrio het laatste restje energie uit de aanwezigen rammen. Even daarvoor heeft een granieten verbond tussen Evil Activities en The Playah het publiek getrakteerd op een niet te versmaden portie mainstream hardcore. Thunderdome laat het weer eens tot in Keulen donderen.

Did it really happen? (III)
Een kale gabber – met smile van oor tot oor – maakt onderweg vreemde hupjes en sprongetjes. Sommige met soepele aanloop, andere plots uit stilstand. Hij huppelt speels door de wandelende massa, talloze onzichtbare hindernissen ontwijkend. De vrolijke stuiterbal ziet ze werkelijk vliegen tijdens het hinkelen. Check zijn Spacebook voor de foto’s.


Bunkeren
Hollander Promo heeft New Yorker Lenny Dee uitgenodigd op een moment dat het ongeveer 400 jaar geleden is dat Nederland New Amsterdam gesticht heeft. N-Vitral, Peaky Pounder en Rude Awakening zijn de voormannen van r_AW, waarna Industrial Strength het zwaarste geschut inzet middels Lenny Dee, Tymon en Unexist.
Bij Chuckie is het één groot feest en de kleine grote man blaast alle scepsis het terrein af. Een meesterlijke MC gooit doorlopend olie op het vuur en Chuckie plus vrienden pompen vol overgave hun collectieve monsterset het publiek in. De gekte wordt compleet als achtereenvolgens Headhunterz en Deepack bek-toe-bek gaan met de feestmeester. Smerige house uit de Dirty Dutch stal wordt feestelijk gemengd met oldschool en andere dansvloerklappers uit heden en verleden.

Stierenpoepie ruig!
Triple Vision trakteert op drum ’n bass en hardtechno en dit vaderlandse bastion verdient niet alleen een plek op Q-BASE, maar maakt deze ook op overrompelende toon waar. Hetzelfde geldt voor Fausto’s Crossover, waar de harddance wereldtop present is met namen als Organ Donors, Artento Divini, Tommy Pulse en Fausto himself.
Gezien de grote stroom buitenlanders blijkt de Bullshit Area geen slechte optie. De hardtechno is in onze buurlanden duidelijk populairder dan in Nederland, waar het een kleine maar fanatieke aanhang heeft. Oliver Kuchera, Boris S, Patrick DSB en Frank Kvitta zijn de belangrijkste machinisten tijdens deze hogesnelheidsrit over de raketbasis Weeze.

Did it really happen? (VI)
Een jolige krullenbol sjokt met gelukzalige glimlach richting uitgang. Hij rolt een kleurige vuilnisbak achter zich aan, die een zware inhoud verraadt. Een aantal veiligheidsmensen slaat het tafereel verstomd gade. Een oudere collega houdt de vuilnisman staande en sommeert hem rechtsomkeer te maken.
Als de deksel plotsklaps met enig geweld openklapt, komt de levende inhoud uit de kliko tevoorschijn. De veiligheidsman krijgt een hartverzakking tijdens deze aflevering van ‘The Jack Asses’.

Maisfuiken
Hoewel de broodnuchtere BOB ons veilig over de grens belooft te brengen, kiezen we desondanks voor een sluiproute. We hebben na een loodzware nacht geen zin in om in een fuik te belanden, met twee malende wezels aan boord. Die Duitse politiepet hoeft maar iets verkeerd te staan om keihard de klos te zijn. Dan mag straks iedereen in een potje pissen om daarna een half maandsalaris in te leveren.
We rijden over een smalle B-weg langs maïsvelden tot aan de horizon. Als de Nederlandse grens na een tiental minuten in zich komt, denk ik terug aan een hilarisch nieuwsbericht. Een gedrogeerde bestuurder denkt aan de politie te kunnen ontsnappen door een maïsveld in te rijden. Ik vraag me af wat erger is: verdwaald in een maïsveld of gevangen in een politiefuik.

Did it really happen? (V)
Het is aardedonker en de grote lichten van de auto schijnen in het niets. Manshoge maïsplanten belemmeren ieder zicht op een ontsnapping. De V8 scheurt met woest gebrul kris kras over de eindeloze akker, met aan het stuurwiel een piloot die het spoor volslagen bijster is. Pas als de laatste druppel benzine verbrandt is, komt de auto pruttelend en sputterend tot stilstand.
Een politiehelikopter heeft het brute staaltje joyriden vastgelegd. De luchtfoto toont een bizar kronkelpatroon door een woud van maïskolven. Een onbedoeld kunstzinnig resultaat afkomstig uit het paranoïde brein van een geflipte voortvluchtige. Zijn maïscirkel zegt echter meer dan duizend graancirkels.