Houseqlassics - Afscheidsbrief

Lieve Houseqlassics,

Al een tijdje was ik er bang voor je ooit deze brief te moeten schrijven en nu is dat moment dan echt aangebroken. Waar ik moet beginnen weet ik niet zo goed, want ik weet niet eens hoe ik me nu precies moet voelen. Verdrietig, gelukkig, boos of juist tevreden? Er spookt van alles door m'n kop en laten we wel wezen: dat is misschien ook niet zo gek na een relatie van elf jaar. Zo lang alweer ja, ik schrok er zelf ook van. Hoewel we pas een paar jaar later echt close werden, kende ik je al wel vanaf die allereerste dag en was ik direct gek op je (en velen met mij! Gelukkig ben ik geen jaloers type). Hoe kon het ook anders: je verscheen precies op de juiste plaats en op het juiste moment.

Wat was het een heftig jaar hè, dat 1999? Het was echt een keerpunt en niet alleen omdat er een nieuw millennium voor de deur stond. Het was het jaar waarin bewezen werd dat al die journalisten die begin jaren '90 als vliegen op de berg stront die house heette afkwamen, het bij het verkeerde eind hadden gehad. House, dat was een hype die wel weer over zou waaien. Die repeterende beats kon toch niemand die niet zwaar naar de klote was van de xtc serieus nemen? Het was niet eens muziek, want waar waren de gitaren, de piano's en de lead singers? Er stond alleen zo'n DJ op het podium wat plaatjes aan elkaar te mixen, wat stelde dat nu voor? Elektronische rommel was het, waar over een paar jaar hard om gelachen zou worden. Nou, dat deden we zeker!

Ik heb me bescheurd in 1999. Innercity, Trance Energy, Massive, Shockers: zomaar wat namen van concepten die in dat jaar geboren werden en duizenden bezoekers trokken. Ik had de kop van de journalisten wel eens willen zien. Wat hebben we massaal gefeest en gedanst alsof ons leven ervan af hing.

Het was helaas niet allemaal pais en vree: 1999 was ook een keerpunt in negatieve zin. Wat tien jaar daarvoor begon als house, splitste zich in de jaren '90 al vrij snel op in een harde en softere variant: hardcore en mellow. Had jij ooit gedacht dat juist die harde en minder toegankelijke variant zoveel mensen zou infecteren? Hardcore kreeg met de dag meer fans en het was dan ook een logisch gevolg dat de grote party's als paddestoelen uit de grond schoten. Thunderdome, Hellraiser, Mystery Land, Shadowlands... En daar bleef het niet bij.

Platenzaken kwamen vol te liggen met hardcore compilaties, Australian en Cavello wisten niet wat hen overkwam en zelfs op tv kwam er aandacht voor hardcore (TMF Hakkuh: wat had ik graag eens bij Drokz op de gabberkruk gezeten). Gabber werd de grootste jeugdcultuur die ons land ooit gekend heeft. Maar alles waar 'te' voor staat is nooit goed, zei m'n moeder altijd (behalve tevreden dan, al kon ik nog wel 30 woorden bedenken zoals tepels, testikels en tetten, maar goed, wie ben ik om m'n moeder in twijfel te trekken)...

Hardcore werd TE groot. Zelfs achtjarigen liepen met kaalgeschoren koppen in trainingspakkies rond, op hun walkmans luisterend naar 'Hakke & Zage For Kids'. Misschien was het wel uit boosheid over wat hun scène was aangedaan, maar de gabbers veranderden. Steeds vaker kwam akkefietjes voor op feesten. Voetbalgerelateerd gezeik, maar ook racisme. Je moest ineens anti-van-alles zijn om nog welkom te zijn op een hardcorefeestje leek het wel.

Velen kozen eieren voor hun geld en die mogelijkheid hadden ze ook. Want het bleef niet bij hardcore en mellow in Nederland. Bovengenoemde Innercity, Trance Energy, Massive en Shockers bijvoorbeeld bewezen dat house allesbehalve een hype was. Het zaadje dat lang geleden geplant werd in The Warehouse in Chicago was inmiddels uitgegroeid tot een flinke boom waaraan met de dag meer takken verschenen. Ik weet nog hoe ik me dat realiseerde toen ik in 1999 op een of ander feestje stond los te gaan, m'n zoveelste feestje alweer. Die gedachte beangstigende me. Een soort 'door de takken de boom niet meer zien' gevoel ofzo. En toen kwam jij. En jij begreep me.



Jij bood een mogelijkheid om uit die wirwar van takken te ontsnappen. Je smeet me naar beneden, terug naar de wortels van die boom waar ik zoveel van hield. Wat was het heerlijk om even niet meer geconfronteerd te worden met de ellende die er in de huidige hardcorescène gaande was. Om bij het beluisteren van een plaat niet te hoeven raden: 'is dit nu trance? Of hardtrance? Techno misschien? Of hardcore?', maar gewoon te denken: 'wat een dikke house plaat!'. Om een complete zaal los te zien gaan op een plaat van tien jaar oud, waarvan destijds beweerd werd dat het geen muziek was. Jij gaf de mensen zoals ik een plekje om weer even te voelen en ervaren wat nu de essentie was van hetgeen we ieder weekend weer stonden te doen. House is a feeling. En jij begreep dat.

En toch zit ik je nu een afscheidsbrief te schrijven, lieve Houseqlassics. Wie me dat elf jaar geleden voorspeld had, had ik net zo hard uitgelachen als die journalisten destijds bij het fenomeen 'house' deden. Ik dacht dat jij altijd m'n rots in de branding zou blijven, het plekje waar ik naartoe kon gaan om weer even te aarden. Back to the roots. Maar dat was niet zo. En hoewel ik je dat kwalijk heb genomen en niet altijd even aardig over je heb gesproken, brak op 6 november 2010 wel eindelijk het moment aan dat ik kon zeggen: 'ik begrijp je'. Ik hoefde maar om me heen te kijken en ik kon niet anders dan je begrijpen.

Terwijl ik die zaterdagnacht voor de zoveelste keer de Heineken Music Hall binnenwandelde en me, met een biertje in m'n hand, helemaal voorin een plekje eigen maakte, snapte ik je beter dan ooit tevoren. Links naast me stond een meisje dat waarschijnlijk de vereiste minimumleeftijd van achttien nog niet bereikt had, maar met een laag make-up, een lieve glimlach en een grote dosis lef toch was binnengekomen op wat misschien wel haar eerste grote party was. Herkenbaar. En rechts van me stond een kerel die waarschijnlijk rond de 40 was, maar er beslist tien jaar ouder uitzag (mijn motto 'housen is gezond!', want je staat tenslotte ieder weekend te dansen, ging op dat moment ook niet echt meer op: ik denk dat ik voor het gemak de vele slapeloze nachten, de alcohol en de drugs maar buiten beschouwing had gelaten toen ik dat motto opstelde). Nog niet herkenbaar, laat dat in godsnaam altijd zo blijven.

Op dat moment gooide Gizmo 'Pragha Kahn - Rave Alarm' op de draaitafels. Terwijl ik de ogen van de knul rechts naast me zag oplichten en zijn beide handen naar de hemel reikten, kletste het meisje links rustig verder met haar vriendin. Het meisje, uit 1993? Rave Alarm, uit 1991. Toen begreep ik je, Houseqlassics.

Back to the roots, dat is waar jij voor stond. Maar waar liggen de wortels van een achttienjarige? En hoe kun je in godsnaam in één nacht zowel die 40-jarige knul als dat jonge meisje tevreden stellen? Een leeftijdslimiet instellen? Dat zou toch alles waar house voor staat teniet doen? 'House is a feeling. You may be black, you may be white; you may be Jew or Gentile. It don't make a difference in OUR House'. Right?

Het is niet zo dat je het niet geprobeerd hebt. Je probeerde juist van alles. Er kwam een tweede zaaltje bij in die Heineken Music Hall en zelfs daar was het schipperen wat de DJ's mee mochten nemen in hun platentas. Want wilde iemand die z'n wortels bij Trance Energy en Sensation had liggen wel dezelfde muziek horen als iemand die vroeger wekelijks in de Mazzo kwam? Beneden werd het nog ingewikkelder. Voor sommigen was het te vroeg al te snel. Voor anderen was het te laat nog te langzaam.

Ook op 6 november werd maar weer eens bewezen dat, hoe graag jij en ik het ook anders zouden willen, jouw ideaalbeeld niet meer bestaat. Het was geen constante kolkende massa op de dansvloer. Het leek meer een soort wave: steeds stond er wel ergens een groepje mensen heel erg los te gaan, maar dan viel het ergens anders weer stil. Uzi deed zijn naam eer aan en vuurde de beats per minute in een bijna absurd tempo op het publiek af. Er werd gehakt, maar ook geklaagd.



Hetzelfde gebeurde tijdens de set van Isaac, een man die in de vroege jaren '90 al bewees dat DJ'en heel wat meer is dan plaatjes aan elkaar mixen. Het merendeel van de platen die hij meebracht kwamen al vele malen aan bod tijdens Houseqlassics en werden herkend door jong en oud. Vele handen gingen dan ook de lucht in, maar daar zaten ook middelvingers tussen.

In het zaaltje boven speelde zich ook het voor de laatste jaren gebruikelijke scenario af: de eerste DJ's traden op voor anderhalve man en een paardenkop en later vulde de dansvloer zich langzaam maar zeker met toevallige passanten en klagers uit de benenenzaal. Je flikte het wederom, Houseqlassics. Ik heb op één en hetzelfde feest staan schelden en staan genieten. Ik heb met m'n voeten aan de vloer vastgenageld gestaan en mezelf aan het hek vast moeten houden teneinde niet op te stijgen. Ik heb DJ's gehoord met fantastische mixing skills die voor de hand liggende plaatjes draaiden en DJ's die na al die jaren nog steeds niet foutloos beatmatchen onbekende juweeltjes op de decks horen knallen.

Ik heb herinneringen opgehaald, maar ook nieuwe gecreëerd. Gedachten als 'dit is het, dit blijft het. Ik stond zestien jaar geleden al te feesten en over zestien jaar ben ik er nog steeds bij' en 'I'm getting too old for this shit, het is mooi geweest' wisselden elkaar in rap tempo af. Je hebt me boos gemaakt, maar ook heel gelukkig. Ik heb je veroordeeld, maar ook begrepen. Je hebt wederom bewezen dat je alles geprobeerd hebt, maar dat er simpelweg teveel mensen zijn die teveel van je verwachten. En je kunt nu eenmaal niet iedereen gelukkig maken.

Je hebt je keuze gemaakt. En ik had je hoe dan ook geschreven. Want ik was van plan dezelfde keuze te maken. Ik wilde je vorig jaar al vaarwel zeggen, tien jaar leek me een mooie duur voor deze bijzondere vriendschap. Stoppen op het hoogtepunt ging toen al niet meer op: ik ben nu eenmaal zo dol op hoogtepunten dat ik er het liefst een heleboel achter elkaar beleef. Maar ook een multiple orgasme heeft een keer een einde. Ik ga er vast nog een heleboel krijgen, maar niet meer met jou. Uiteraard hoop ik stiekem dat je ooit nog eens terugkomt, in een ander jasje wellicht. In een andere tijd. Maar nu scheiden onze wegen zich.



Ik schrijf je omdat ik je wil bedanken. Je hebt me herinneringen geschonken die ik nooit meer zal vergeten (als ik tenminste geen Alzheimer krijg, anders hoop ik dat je het me kunt vergeven). Je hebt me vriendschappen gebracht die nooit kapot zullen gaan. Je hebt een onuitwisbare indruk op me achtergelaten.

Afscheid nemen doet altijd een klein beetje pijn. Terwijl op 6 november het publiek in de Heineken Music Hall vast al aan het uitkijken was naar die allerlaatste plaat van Vince, zocht ik naar m'n eigen afscheidsmoment. Terugdenkend aan een januarinacht in 1996, toen ik knettertjewaus en oppergelukkig met een vriend door de Nijmeegse straten rondreed met het autoraam open en deze plaat op repeat, sluit ik nog een keer m'n ogen als Miss Monica 'Jeff Mills - The Bells' opzet. En ik dans. En ik schreeuw. En ik weet: het is goed zo.

Houseqlassics, bedankt. Voor alles.

Leaving behind. Without regrets, but pleasant memories. What once was. We walk towards tomorrow. Free...