De Q-dance Feestfabriek

Evenals de organisatie kijkt ook de redactie met gemengde gevoelens terug op het afgelopen weekend. Enerzijds balen we als een stekker van de verloren WK-finale, zo dichtbij waren we nog nooit. Anderzijds zijn we enorm trots op ons professionele ploegwerk in de Amsterdam ArenA en dat zonder een bal aan te raken. We hebben het natuurlijk over het evenement ''De Q-dance Feestfabriek'', dat zaterdag door de feestgangers als een ware hegemonie werd ervaren. Zondag daarentegen voltrok zich aan onze ogen een gelekaartenfestijn, dat ver in de toegift naar een dramatisch dieptepunt werd gevoerd door een Engelsman, een zekere Howard Webb. Hij presteerde dit overigens ook zonder een bal aan te raken. Zijn missie was een andere, namelijk die Hollanders een lesje geven in Engelse spreekwoorden. 'The day after the night before' stond dit keer op zijn lesschema. Nou, in die missie is hij met vlag en wimpel geslaagd, kunnen we bedroefd vaststellen.

Heel aangenaam verrast zijn we dan ook dat wegens ons tienjarig bestaan afgelopen dinsdag Amsterdam ons op grootse wijze ontving met een openbare huldiging op de grachten en het Museumplein. Het publiek was massaal toegestroomd en dolenthousiast. Dit hadden we echt niet verwacht. Kanjers, hartstikke bedankt daarvoor en wat ons betreft zijn jullie, partygangers van Q-dance, goud waard en de echte kampioenen.

Tien jaar los
Ter ere van het tienjarig bestaan hield Q-dance op zaterdagavond 10 juli jl. een memorabel feestje onder de titel ''De Q-dance feestfabriek''. Stilgestaan werd bij het feit dat Q-dance zich in de dancescene de afgelopen jaren succesvol heeft onderscheiden met concepten als Houseqlassics, X-Qlusive, In Qontrol, Qlimax en Defqon.1. De verwachtingen van dit speciale festival waren dan ook hoog gespannen. Wat zullen zij ditmaal voor lekkers uit de hoge hoed toveren?! Gele en rode kaarten waren het allerminst, lees maar gauw verder!

Oranje gekleurd
Rond een uur of acht liep ondergetekende vol verwachting naar de gedenkplaats, een fabriek, die extra belicht werd door de ondergaande zon en hoorbaar haar machines warmdraaide (nee, geen vuvuzela's). De fabriek en de omgeving, alles kleurde oranje. De uitgedoste mensen, de versierde auto's, lantaarnpalen ... noem maar op ... alle tinten van die ene feestelijke kleur oranje. Oke, oke, op de stoplichten na dan.
Het was leuk dat velen zich aan het oranjethema hielden en met het behalen van de finale in het vooruitzicht, gaf dit het feest net dat ene extra tintje. Na enige verkenningsrondjes om de ArenA besloot ik omstreeks 21.00 uur de Q-dance Feestfabriek binnen te stappen.



De show begon pas om half tien, dus ik had als bezoeker alle tijd om mij goed voor te bereiden op wat komen zou. Mijn voorbereiding bestaat uit een vast ritueel, dat meestentijds in volgorde afspeelt: m'n bontjas, -muts en parasol of plu ophangen, wapens inleveren, schoenen verwisselen (op hoge hakjes kan ik nou eenmaal niet losgaan) en voorvocht met de nodige vitamientjes inslaan. Dat laatste haal je hier met een zogenaamde Arenakaart. Voor wie er niet bekend mee is, dat is een kaart van tien, twintig of vijftig euri, die je koopt (of met een beetje geluk gratis ontvangt van een van die verleidelijke Gofastgirls) en waarmee je je vervolgens meldt aan de bar of het loket om je behoeftes te scoren. Het werkt als een soort pinpas met het voordeel dat je in het donker niet meer behoeft te pielen in je (vaak met bier en anderszins doordrenkte) kleding, opbergvakjes of portemonnee. Handig!

Inmiddels was de aanvangstijd van het feest ras genaderd en omdat een goed begin het halve werk is, bestelden we gelijk maar een liter Heineken bij die oranjemutsen aan de verschillende barretjes die de ArenA rijk was. Tappen kunnen ze hier wel zeg! Dat is geen half fabriekswerk. Goedgemutst met een overvol reuzenglas (bloemenvaas beter gezegd) gingen we op stap naar de coach van het decenniumfestival. Je weet wat de traditie in Duitsland hierover inhoudt, he? Juist, Louis van Gaal weet er alles van en die traditie zetten wij hier voort en we baanden ons een weg de grote ronde zaal in.

Tien jaar pracht en praal
Bij het enteren van de Mainstage was het al duidelijk dat Q-dance deze avond alles uit de kast had gehaald. Wat een schitterend decor, decors moet ik zeggen! Wie goed had opgelet, kwam vele herkenbare feestelementen tegen uit de tienjarige geschiedenis van Q-dance. Zo had je bijvoorbeeld het geweldige masker, dat eerder schitterde op Qlimax 2006 en Mystery Land 2009. Ze hadden zelfs met veel praal een reuzenrad de zaal ingesleept (denk aan Defqon.1 2009). Het moest niet veel gekker worden deze avond. Ook de ondersteunende lichteffecten waren uitstekend verzorgd met speciale visuals, belichting enzovoorts. Prachtig gewoon!



Oldstyle Outburst
Na verwerking van de eerste adembenemende indrukken was het tijd voor Oldstyle Outburst met niemand minder dan Gizmo, Buzz Fuzz en Franky Jones. Aan de zijkant van de ArenA openden zij op een speciaal artiestendeck de avond. Met een knallende house/oldschool set lieten zij het publiek (hernieuwd) kennismaken met de muziek die Q-dance zo'n tien jaar geleden op haar Oldstyle Outburst feesten ten gehore liet brengen. Als echte oldschoolfanaat had ik mij natuurlijk geen betere aftrap kunnen wensen. Zelfs ''Sadomasy & Dj One - Bodymotion'' kwam langs!!! Top!

Qlubtempo Parade
De volgende act die gepland stond, was de Qlubtempo Parade met Luna, DHHD (Trilok&Chiren), Danielle Mondello, Isaac, Pavo en MC Ruffian. En dit was naar mijn mening toch wel een opening van gruwelijk formaat. Misschien wel de vetste die ik sinds tijden heb mogen meemaken. Het leuke was namelijk dat het ook echt een parade werd. De heren reden met zijn allen in een paradekar door de zaal, voorzien van een dik Qlubtempo logo, al zwaaiend met de Nederlandse vlag en begeleid onder ''Ard und Jorn - 16'' richting de draaiende DJ Booth, die zich in het midden van de ruimte bevond. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het asociale zooitje lasers dat uit een decorstuk zo de zaal in werd gesjoeld. Echt wat dik dit!!! Te gek gewoon! Mooi om te zien, was ook dat zoveel mensen los gingen op de oude klanken van de hardstyle, die ons voorgeschoteld werden. De feestgangers konden hun hart ophalen met onder andere ''Unit 4 - Relax'', 'DHHD - The Anthem'', ''Hardheadz - Wreck The RMX (Beholder & Max Enforcer Remix)'' en ''Spacefrog - Follow Me (Derb Remix)'' om maar even wat aan te halen. Voor de echte early diehard een goddelijke genot van negentig minuten lang, dacht ik toch zo?!

VIP
Had je een VIP kaartje kunnen bemachtigen, dan was het extra feest! Je had dan boven toegang tot een aantal extra area's. Zo had je de Italiaanse VIP met Activator, Technoboy, Danielle Mondello, Stephanie en Express Viviana, de VIP studio met Isaac, Zany, Luna en The Prophet en last but not least Vip Das Bierfest met Derb, Scot Project, Gary D en Melanie Di Tria, waar vooral early hardstyle liefhebbers aan hun trekken kwamen. Al met al zeker het kopen van een VIPkaartje waard.

Internationaal Oranje
Na hier wat gezocht te hebben, ben ik beneden in de ring met mijn volle litervaas verder gaan struinen. Leuke bezigheid overigens, zo met je handen vol! Ook verlekkerd mensen kijken, vooral buitenlandse schonen onder het motto 'wat je van ver haalt, is ... (jaja, ik heb mijn spreekwoorden wel geleerd). Je ziet ze uit alle windstreken en steeds vaker op de Q-dance feesten. Zweden, Italianen, Amerikanen noem maar op! Mooi om te zien dat ze van heinde en verre komen om hier het tienjarig bestaan van Q-dance in oranjekleuren mee te vieren. Het werd een ware happening van internationale allure. Kreeg er honger van en het werd dus tijd wat frikadellen, hamburgers en andere frituurvitamientjes in te slaan om daarna met herladen gemoed de Mainstage weer aan te doen.
De Qlass Elite aka The Partycrew met onder andere Alpha², Deepack en Donkey Rollers sloot net knallend af en men kon zich opmaken voor de Top 25, gepresenteerd door professor Elkabas oftewel The Prophet. Vooral de laatste plaat ''Deepack - The Prophecy'' deed het goed. Dit nummer geldt voor velen nog steeds als een van de beste hardstyle platen ooit geproduceerd.



The End
Gaandeweg leken er ook steeds meer laserlichten te komen. Om nog maar te zwijgen over het vuurwerk, ballonnen, stoom, confetti en nog meer ongein dat wel op de een of andere manier door de zaal vloog. Wat een feest! Je werd er gewoonweg oranjevrolijk van. Ook een leuk gegeven waren de opgebouwde stellages rondom de DJ Booth, waarop men dansen kon. Op de een of andere manier verhoogde het de gezelligheid en droeg het bij aan de intense feestvreugde.

Als klap op de vuurpijl genoten we van de Partylab met onder andere Headhunterz, Noisecontrollers en B-Front, alsmede van de eindshow met Endymion, Noize Suppressor, Outblast en Evil Activities. Met de hardcore nog even het laatste restje energie eruit rammen! Het aanhoudend geroep om meer na de plaat ''Nobody Said It Was Easy'' maakte duidelijk dat het feestpubliek nog niet verzadigd was en voldaan huiswaarts wilde keren. En daar kan ik heel veel bij voorstellen, want wat een knalfeest was het, een tienjarig jubileum waardig, zeker en vast?!!!



Maar niet getreurd ... zoals Q-dance al zei

''WE'VE ONLY JUST BEGUN!''

Alleen bleef ik achter met een volle litervaas van een bepaald biermerk. Dat houdt de leiding ter felicitatie van mij nog tegoed!