Column: Outblast | Angst therapie

Ik kan een heel boek schrijven over al die prachtige events, altijd indrukwekkende podia en kippenvel creërende shows waar ze bij Q-dance bekend om staan. Nee, dit is geen charme offensief, dit zijn nou eenmaal de feitelijkheden waar ze zo groot mee zijn geworden en dat mag bij een 10 jarig bestaan best benoemd worden. Ik zal het houden bij een persoonlijke ervaring die ik graag toelicht.
Bewust sloeg ik bij mijn recente opsomming een event over.
Het is half 2004, mijn carrière als professioneel hardcore artiest begon net serieuze vormen aan te nemen.
De telefoon gaat, het is Rogier van Q-dance.

“Heb je even tijd, ik heb wat leuks voor je.” zegt de stem aan de andere kant van de telefoon. “Beloof me wel dat je alles strikt geheim houdt, wat ik je ga vragen mag absoluut nog niet publiekelijk worden gemaakt!” Shoot! zeg ik nieuwsgierig.
“Nou we hebben jou in de gaten gehouden de laatste tijd en wij vinden Outblast de geschikte kandidaat om Qlimax dit jaar af te sluiten met een hardcore set!”
Een ieder die zichzelf als artiest beschouwd weet dat er een aantal momenten in je carrière essentieel zijn of op z’n minst heel uniek. Dit was zo’n moment, je kunt een leuke prijs winnen maar ik raakte de jackpot!

Het kon allemaal niet mooier voor mij, afsluiten als hardcore artiest op zo’n spektakel was zeker in die periode maar door een select groepje mensen gedaan en ik had nu de eer.
Natuurlijk liet Q-dance niets aan het lot over, alles werd van te voren tot in de puntjes doorgenomen en besproken.
Ik was in opperste staat van euforie tot een week voor het feest ik met een voor mij schokkende update word geconfronteerd!
“Marc, we hebben echt iets te geks!! Je springt van zo’n 30 meter uit het dak naar beneden tijdens je opkomst. Helemaal gek toch!??”
Mijn adem stokt. “30 meter?” Ik ben natuurlijk een hele stoere hardcore deejay maar op een of andere vreemde wijze heb ik iets tegen hoogtes die de 1 meter grens overstijgen, ik ben er zo een die strak langs de muur staat op een balkonnetje op 2 hoog.
Ik probeer nog wat tegen te stribbelen en te ontwijken maar ze zijn resoluut, het moet en de vrijdag voor het feest gaan we nog repeteren ook!

Bibberend kom ik de vrijdag voor Qlimax 2004 de Gelredome binnen.
Ondertussen heeft zich daar een gezelschap verzameld aan hardstyle artiesten van het eerste uur. Een aantal iconen als Luna, Pavo en The Prophet staan relaxed te kletsen, iedereen is op zijn gemak behalve 1!
Dana, ze is ook niet helemaal happy met de situatie en vindt dat springen van grote hoogtes ook maar niets.
Yes!, Dana mijn lotgenoot, mijn mogelijke 2e hand op de buik, mijn redding!
Tactisch probeer ik het vuurtje op te stoken en tracht haar in mijn kamp te krijgen, samen staan we immers sterk en op deze manier ben ik niet de enige angsthaas van het gezelschap. Stel je voor zeg, een selectie hardstyle artiesten waarbij de hardcore deejay de pussy van de groep is!
Maar toch, hoe hard ik ook mijn best doe Dana er van te overtuigen dat dit echt gekkenwerk is zie ik dat zij sterker en sterker wordt en overstag gaat met de voorgestelde doodssprong. Verdomme het moet echt gaan gebeuren besef ik mij.

De repetities gaan van start en wat blijkt, we hoeven nog niet echt te springen!
Het is puur het passen van het tuigje waarin we gehangen worden en het bepalen van de coördinaten van de landing op zaterdag.
Na de briefing en het passen en meten verlaat ik opgelucht doch gelaten voor de volgende dag de GelreDome...
Het is 27 November 2004, twee dagen na mijn verjaardag.
Dit is de grote dag, vandaag moet het gaan gebeuren!
Vol enthousiasme en vertrouwen start ik mijn reis richting Arnhem.
Ik moet genieten en ik doe dat ook maar toch speelt het constant in mijn achterhoofd, DE sprong.

Hoe vreemd is het toch dat mijn ultieme passie tegelijk leidt tot mijn ergste nachtmerrie? Waar komt die angst toch vandaan vraag ik mij af.
Dan slaat er als een bom een brainwave in...
Het zal wel zo moeten zijn, het is het lot, het is “Destiny’s Path”, verdomme de titel van het feest!
Nog redelijk beduusd van mijn constatering stap ik de artiesten ingang van de GelreDome binnen.

“Marc, nog 15 minuten!” meldt Paul de stagemanager mij.
Ik word in een tuigje gehesen en er wordt mij gevraagd in een bouwlift te stappen die zich achter het kolossale podium bevindt.
Tergend langzaam begint het liftje hoogte te maken, bij elke meter begin ik mij steeds onsmakelijker te voelen en vraag mij werkelijk af waarom ik dit in godsnaam doe.
“Niet naar beneden kijken.” zegt de kerel die gek genoeg van bungee jumpen zijn beroep heeft gemaakt. Zo stoer mogelijk kijk ik hem aan en knik ik ja.

5 minuten duurt het wachten, wat normaal voorbij vliegt duurt nu een eeuwigheid, pure hel.
Dan is het moment suprême daar, het intro voor DJ Outblast wordt gestart.
Van alles gaat er door mijn hoofd.
Ik kan nu niet meer terug.
Als ik ga, ga ik met een klap.
Als ik ga, ga ik hardcore!
Er opent een gat recht voor me, “als ik je been aantik spring je” hoor ik de man zeggen.
Enkele seconden later voel ik de tik en zonder enige aarzeling spring ik in 1 sprong mijn angst en liefde tegemoet.
Daar zweef ik dan, omringd door duizenden lichtjes, aanschouwd door duizenden mensen.
In slow motion zonder besef van geluid en zonder enige vorm van angst daal ik naar mijn domein en land ik als een veertje op een donsbed in de deejay booth.
In een flits ben ik terug in de snelheid en geluid van de realiteit, als overwinnaar begin ik aan een optreden dat ik nooit zal vergeten.

Tot 10 juli in de Amsterdam ArenA!
Marc (Outblast)